Hier wederom een verslag van Lia, onze dappere hardloopster die momenteel n Afganistan is.
Hallo allemaal!
Bij deze alweer mijn derde verslag uit Afghanistan… Even kijken waar was ik gebleven… Het is de afgelopen weken redelijk rustig geweest…Zo hebben we een uitstapje gemaakt naar het Amerikaanse hospitaaltje, het is daar erg klein vergeleken met hier, ze hadden veel patiënten liggen waaronder een kindje van 2 met ernstige brandwonden. En een kleine Afghaanse baby van 1 dag oud.. daar wilden wij natuurlijk wel mee op de foto hahaha daar heb ik ook de eerste en enige Afghaanse vrouw gezien in de 4 weken dat ik hier nu ben. Raar eigenlijk. Daarna hebben we lekker vlees gegeten en als toetje hadden ze heerlijk ijs. Tevens zijn we die dag op de bazar wezen kijken. Elke zondag stallen Afghanen daar hun prullen uit die ze met man en macht aan je willen verkopen… burka´s, sjaaltjes en andere zooi!! Pff ik heb maar niks aangeschaft maar ik ga nog wel eens kijken.
Wat IC werk aangaat is er niet zoveel te doen. Sinds vorige week is te merken dat de sfeer hier een stuk grimmiger is geworden, we zijn drie dagen achter elkaar beschoten met raketten, die allemaal op het kamp geland zijn gelukkig in de buitenring. En zelfs op klaarlichte dag waren ze bezig. Uiteindelijk moesten we dus ´s nachts met scherfvest en helm op naar de plee… drama.. maar na 2 dagen was dat weer klaar gelukkig. Dan besef je echt dat je hier wel degelijk in een oorlogsgebied zit.
Wat gewonden aangaat merken we dat ook, de Aussies´s lijden hier grote verliezen, zo stonden we eergisteren in de houding voor een ´rampceremonie´ van twee overleden Aussies´s toen de volgende alweer overleden bij ons werd binnengebracht, dat is zuur. Diezelfde middag kwamen er nog 5 gewonden binnen waaronder een Amerikaan die wat later in de middag bij ons overleed op de IC. Tja dan moet je wel ff slikken als zijn maten je met tranen in de ogen bedanken voor je inzet. Later die dag kregen we nog een IC patiënt, een neergeschoten Afghaan, maar die kon gisterenmorgen in redelijk goede staat de IC verlaten.
Omdat het redelijk rustig is geven we elke dinsdag lessen aan de AMV’ers en de rest van het verzorgend personeel, we geven ze reanimatielessen en dergelijke en ze zijn heel enthousiast, en ik moet zeggen het is leuk om te doen.
Maar buiten deze ellende hebben we natuurlijk tijd voor hardlopen, de grootste uitlaatklep die er is. Het vele trainen is soms zwaar omdat je voor je gevoel voor geen meter vordert maar het gaat de ene dag beter dan de andere. De 10 mijl zit er inmiddels op en die was pittig, met een niet al te beste tijd (1:40) redelijk fit de finish overgekomen waardoor er nu een vete is ontstaan tussen de chirurg en mij. Zaterdag is de 10km (bridgetobrisbane loop) georganiseerd door de Aussies voor kinderen met autisme en ik heb m verzekerd er alles aan te doen hem er dit keer uit te lopen! Ik heb morgen dus een absolute rustdag wat sport aangaat. Anders heb ik weer spierpijn van die cardioapparaten.
De loop zou eigenlijk morgen zijn maar omdat we dan weer een ‘rampceremonie’ hebben is het verschoven en das wel logisch ook. Verder staan de ´Highlandgames´ en de survival run nog op het programma.
Vandaag is Eric jarig dus vanavond gaan we uit eten bij de ´Windmill` geen culinaire hoogstandjes maar wel het gevoel dat we ´uit eten´ zijn. We gaan dan met het hele chirurgische team.
Volgend weekend hebben we ook een feest ´Desert Grooves´ )ipv Sunset Grooves’ Een van de mannen van de brandweer heeft een hele draaitafel mee gesjouwd en er kunnen 700 mensen komen ..Zal me n party worden met ´three horses´ het meest smerige alcoholvrije bier haha.
We gaan het allemaal zien.
De afgelopen week is het extreem warm geweest meer dan 40 graden in de schaduw, de laatste dagen is het erg stoffig wat er voor zorgt dat vliegen een probleem is maar er voor zorgt dat het wat temperatuur aangaat lekkerder is, en we dus midden op de dag kunnen rennen. Ik ken mezelf niet terug wat vroeg opstaan aangaat, thuis zou ik NOOIT om half 6 opstaan om te rennen en sporten na mn nachtdienst ook nog nooit gedaan, nou ik overtref mezelf, als ik om 7 uur op kan staan noem ik dat uitslapen. Ongelofelijk. Verder ga ik lekker mn gang en heb ik ’s avonds lekker wat tijd voor mezelf om een filmpje te kijken ofzo. Soms doen we dat met z’n allen.
Nou dit was m weer!!!!
Ik hoop dat met iedereen alles oké is! En iedereen bedankt voor de vele kaartjes en mails! Geweldig!
Nou mensen tot horens!
Liefs Lia.
Lia, hardloopster in TeamNumansdorp, is voor en aantal maanden uitgezonden naar Afghanistan.
Zij stuurt ons regelmatig verslag van haar verblijf daar en ik heb haar gevraagd of ik deze op onze site mag zetten. dat vind zij prima, dus bij deze de eerste verslagen van Lia.
Beste allemaal!
Zoals jullie misschien al hebben gehoord vertrek ik dinsdag 27 juli a.s. richting het hospitaal in Kamp Holland in Tarin Kowt.
Ik zal proberen regelmatig een verhaal te schrijven over mijn belevenissen daar.. Ik hoop dat jullie het leuk vinden om dat te volgen. Ik zal ook proberen jullie mail zoveel mogelijk te beantwoorden en uiteraard is post meer dan welkom.
Nog 3 dagen werken en dan is het zover, ik heb er heel veel zin in maar het is ook best spannend!
Ik ben te bereiken op dit e-mailadres.
Heb je deze mail ontvangen en denk je bij jezelf ik hoef die mail niet geef het dan even door dan verwijder ik je uit de lijst, en ben ik iemand vergeten dan hoor ik het wel!
I.p. ben ik 8 oktober weer thuis maar dat weet je natuurlijk nooit bij defensie. Tevens zal ik tijdens de periode dat ik op uitzending ben GEEN gebruik maken van hyves, dus graag alle berichtjes via de mail. Bedankt alvast!
Hieronder het adres waar de post naartoe kan:
TLNT L. Kruithof
Reg. Nr.: <a href=”tel:800603302″>800603302</a>/vsoft: V<a href=”tel:00311387″>00311387</a>
RDTF/logcie/role 2
Napo <a href=”tel:524″>524</a>
<a href=”tel:3509″>3509</a> VP Utrecht
LET OP: bij het versturen van een pakje mag het niet zwaarder wegen dan 2 kg en er moet een groene douanesticker op (CN22) verkrijgbaar bij het postkantoor.
Tot ziens dan maar!
Groetjes Lia!
Hallo allemaal,
Na een klein probleempje met mijn emailadressen (ik zal jullie de details besparen maar voor degenen die mij een beetje kennen het stoom kwam uit mijn oren) is hier dan toch de eerste mail.
Dinsdag 27 juli was het zover, na het afscheid nemen van mijn familie en vriendinnetjes begon het avontuur. Het eerste gedeelte van de reis leek redelijk soepel te verlopen, met 30 man in een enorme boeing lekker relaxed verzorgd richting Minhad (verenigde Arabische emiraten), halverwege kwamen we het luchtruim van Sirië niet in. En aangezien we te weinig brandstof hadden moesten we terugkeren voor een tussenstop op Kreta, aldaar ff bijgetankt en toen mooi om Sirië heen gevlogen, daarom deden we ruim 10,5 uur over de vlucht. Daardoor waren we te laat in Minhad en was de Hercules al door. Dus 2 dagen bivakkeren op het kamp aldaar. Een super klein kampje waar we niet af mochten. Echt snikheet graadje of 45 in de schaduw, maar gelukkig wel een sportschool mert airco om nog enigszins de dag door te komen. Ook hebben we lekker uitgeslapen. Donderdagavond was het zover, de vlucht naar KAF (kandahar) met de Hercules stond gepland en ging ook door! Dat was heel apart, in een vliegtuig zonder ramen en dan tactisch vliegen, dan moet je dus geen last van zeeziekte hebben gnifff, nee dit keer ging het redelijk goed met mij. Midden in de nacht op KAF geland, na wat introductie over de verschillende luchtalarmen was het tijd om onze comfortabele tent op te zoeken. Not!! Stof niet te zuinig, het sloeg gewoon op mijn longen. Na een kort dutje opstaan voor het ontbijt. De wandeling naar de eetzaal zei genoeg over het kamp, enorm (stoffig) en lichtelijk vervallen. Niet mijn plek zeg. Gelukkig wel minder warm dan op Minhad. Uiteindelijk vertraagde deze vlucht ook uren, zodat we op vrijdag tegen vieren EINDELIJK voet mochten zetten op Kamp Holland, wat sinds vandaag niet meer zo is.
Een warm welkom van onze collega’s die erg blij waren dat het eind voor hun in zicht is. We konden niet direct naar onze vaste slaapplaatsen en kwamen nog voor een nachtje in een gang te slapen (niet echt een succes) sinds gisteren zitten we op onze kamer waar ik slaap met Kim (van de ic) en Linda van de rontgen. We hebben erg ons best gedaan het een beetje huiselijk te maken en das best goed gelukt.
De IC was niet leeg dus we konden direct een roostertje gaan maken.. gisteren nog ff een dagje ingewerkt en vandaag ben ik meteen de Sjaak om een dagdienst te doen (van 12 uur) poeh das best lang. Ik was al zo gaar vanmorgen dat ik me meteen verslapen had, ondanks dat nog net op tijd om af te lossen. Maar ook dat zal wel wennen.
Ik verzorg hier een Afghaan die nogal gehavend uit de strijd is gekomen zullen we maar zeggen.. dus wat IC aangaat kan ik mijn hard hier weer ophalen. Die ligt hier nog wel ff. Vanmiddag kennis gemaakt met de familie van die man, toch wel apart dat Afghaanse cultuurtje maar wel bijzonder om dat zo mee te maken.
Aangezien kamp Holland vandaag in handen is gevallen van de Amerikanen verwachten we de komende tijd veel slachtoffers, veel burgers en waarschijnlijk ook veel Amerikanen. Maar goed dat gaan we meemaken.
Verder zie je hier op het kamp met de dag minder Nederlanders en steeds meer Amerikanen, die lekker aan de gewichten hangen in de sportschool. De apparaten die daar staan niet normaal meer zo gaar. Maar goed probeer er elke dag heen te gaan.
Verder heeft Eric mij gisterenochtend mee uit hardlopen genomen. Ik dacht wat maakt het uit zonder ontbijt op pad en gaan. Nou dat viel tegen zeg.. we zitten hier op 1400m, het stof was enorm en de hitte viel eigenlijk nog wel mee. Het was bijna 10km vals plat en ik geen helemaal kapot, ik moest 2 keer gaan lopen van ellende maar goed uiteindelijk heb ik het overleefd, het zal uiteindelijk wel wennen. Al denk ik dat wede 10mijl van Uruzgan zelf moeten gaan organiseren. De meiden gaan morgen ook mee lopen dan gaan we ws. maar een beetje op het kamp trainen.
Verder is het eten hier goed, 2x per dag warm (fout voor mij dus ik probeer me in te houden), of ik sport t er wel weer af. Het sanitair is baggervies en het stinkt maar daar moeten we het maar mee doen. Dat heb je met al die mannelijke militairen haha.
Nou dit was het voorlopig weer even.
Nou ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat daar en tot horens!
Liefs Lia.
Hallo allemaal,
Hier het vervolg op mijn vorige verhaal uit Afghanistan, de eerste week dat we hier waren is snel voorbij gegaan. We hadden constant een patiènt op de IC liggen en ondanks dat ie nog maar 1 arm over had was had je er toch genoeg werk aan. Met 12 uurs diensten is de dag zo voorbij. In de eerste week dus meteen 72 uur gewerkt. Daarna is deze patiènt naar de zaal gegaan. Dat was wel mooi want in de nachten draaide deze patiënt een beetje door.. maar goed gelukkig hebben ze hier ook Haaaaaldol! Na zijn vertrek hebben we 1 dag niets te doen gehad en daarna kwam de volgende. Dit was een afghaan die zij dat zijn pan ontploft was tijdens het rijst koken…. Ahum hij zat waarschijnlijk gewoon lekker een bommetje te smeden.En sindsdien zit er een Amerikaanse bewaker naast zijn bed. Flink verbrand die benen maar niet echt een IC patiënt die is nu dus naar de zaal. We helpen elke dag met het verzorgen van deze wonden omdat ze niet precies weten hoe het in zijn werk gaat. De IC is nu dus leeg. Zo af en toe ff gipsen op de SEH, das wel goed voor mij want daar ben ik nog steeds niet goed in. Al hebben ze hier kunstofgipsspalken die leg je er tegenaan en hoppa! Dan kan ik het zelfs.
Maar goed verder verveel ik me niet hoor, Eric en ik lopen bijna elke dag hard en het gaat steeds beter. Al moet ik zeggen dat ik mijn ooit vervloekte polderrondjes met alleen maar asfalt weer begin te waarderen. De keien lijken soms door je schoenzolen heen te komen en als er een auto voorbij rijdt stik je zo wat. Maar goed het heeft wel weer iets. Het eerste 10 engelse mijlen shirt heb ik binnen. Ik zou dus meedoen aan de 5 mijl dus ik dacht dat doe ik wel even na mijn nachtdienst… ik lekker lopen eerst met de chirurg maar die is pas begonnen met lopen dus uiteindelijk ben ik doorgerend, nou heb ik zo’n GPS ding en opeens zie ik daar 9km op staan. Uiteindelijk was de finish bij 12 km. De sportspier had het parcours uitgezet met een auto die miles per uur aangeeft! Dat was dus psychologische oorlogvoering. Maar ik heb het gered. Als troost kregen we het shirt van de 10 mijl, die ik dus echt nog wel een keer moet gaan doen.
Verder gaat de hospitaalcompagnie die hier ruim 4 maanden heeft gezeten ons verlaten, de nieuwelingen zijn vandaag aangekomen. Dus we hebben de afgelopen week nog wat feestjes gehad. Eerst een BBQ bij de slaapcontainers.. kijk maar uit met dat Halal vlees.. de volgende dag meteen darmkrampen van zo’n vieze hamburger.. en gisteren hadden we Hollandse avond, bitterballen snacks en appelmoes met aardappelpuree en daarna filmavond, was wel gezellig!
En gisterenmorgen heeft de brandweer van de luchtmacht een excursie gedaan met ons, we mochten een brandje blussen in volledig brandweertenue met perslucht op de rug, daar hebben we leuke foto’s van. Dat was echt warm.
Ik moet zeggen de warmte went, tis hier zo rond de 38 graden en ik heb er niet eens echt last van. Binnen is sowieso overal airco.
Ik moet zeggen het begint te wennen hier en de dagen vliegen voorbij… we zouden alleen wat meer patiënten binnen moeten krijgen.
Het is grappig om die Afghaanse families hier te zien, ze nemen fruit mee en zijn heel dankbaar.. Ze willen allemaal met je op de foto en een van die ventjes staat me gewoon ongegeneerd aan te kijken. En de manier hoe ze met vrouwen omgaan zorgt wel eens voor kromme tenen.. vanuit zo’n bed psst psst naar je roepen en dan proberen je hoofd koel te houden haha! Daar heb ik Nederland al problemen mee. Maar goed dit was het weer! Ik hoop dat het met iedereen goed gaat daaro!
En bedankt voor alle reacties en kaartjes en pakketjes! Het is heerlijk om post te krijgen en de leuke reacties over de mail te lezen!
Tot horens!
Liefs Lia.
